Artykuły

W czerwcu 2013 roku Sędzia Irena Kamińska - orzekająca w około 60 procentach spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej w Naczelnym Sądzie Administracyjnym - udzieliła wywiadu do pisma "Na wokandzie", gdzie przedstawiła propozycje zmian legislacyjnych. Są one zgodne z jej linią orzeczniczą. Problem w tym, że niektóre z koncepcji (np. tzw. „dokument wewnętrzny”) nie mają oparcia ani w artkule 61 Konstytucji, ani na ustawie o dostępie do informacji publicznej. Tym samym władza sądownicza zaczyna przejmować rolę władzy ustawodawczej. A nie bez powodu są one rozdzielone. Postanowiliśmy zapytać, czy takie postępowanie jest zgodne z zasadami etyki sędziowskiej.

Prezentujemy tłumaczenie wyroku zapadłego w dniu 25 czerwca 2013 r. przed ETPC w sprawie Młodzieżowa Inicjatywa na Rzecz Praw Człowieka przeciwko Serbii. Trybunał potwierdził, że dostęp do informacji publicznej jest prawem człowieka określonym w art 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Prezentujemy omówienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r. (I CSK 190/12), w którym stwierdzono, że udostępnieniu podlegają dane osób, z którymi podmioty administracji publicznej zawarły umowy cywilino-prawne.

W tym tygodniu wracamy do wywiadu udzielonego czasopismu "Na wokandzie" przez sędzię Irenę Kamińską. Między nami obywatelkami i obywatelami zostało już sporo powiedziane, cieszy nas też żywiołowa Państwa reakcja i poczucie, że wszyscy mówimy podobnie. Nie wystarczy jednak, że my się wymienimy poglądami – to, co pada w dyskusjach powinno dotrzeć do tych którzy mają środki i możliwości kształtowania głównego nurtu debaty publicznej, wpływania na zawodowe standardy etyki i decydowania o tym jak stosowane są procedury. Zaczynamy od interwencji w periodyku „Na wokandzie”, który naszym zdaniem zbyt jednostronnie kształtuje debatę. Mamy nadzieję, że to przypadek.

Po wypowiedziach medialnych sędzi Ireny Kamińskiej dla Polskiej Agencji Prasowej (przedrukowanych w kolejnych mediach) i dla prowadzonego przez Ministerstwo Sprawiedliwości periodyku „Na wokandzie”, koncepcja „nadużywania prawa do informacji” goni niczym lawina – zyskując coraz szerszą rzeszę zwolenników wśród urzędników, przedstawicieli świata prawniczego i szkoleniowców.

Dostęp do informacji publicznej to papierek lakmusowy poziomu demokratyzacji życia publicznego w Polsce. Zobaczmy, na jaki kolor zabarwi się, jeśli przyłożymy go do legnickiej policji.

Historia dostępu (braku?) do informacji publicznej w Rabce-Zdrój od kilku lat pojawia się na naszych stronach.  Teraz jedna ze spraw trafiła do Sądu Najwyższego, który będzie się zastanawiał, czy Burmistrz Rabki-Zdrój jednak powinna odpowiadać karnie za nieudostępnienie informacji publicznej.

Niedługo minie 5 lat od wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w Kłodzku, który uznał winę Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (wyrok z 24 lipca 2008 r., sygn. akt VIII K 103/08) Wyrok za nieudostępnianie informacji publicznej. W ostatnim czasie toczą się różne postępowania z art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym będziemy sukcesywnie informować i przypominać.

Artykuł 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadza odpowiedzialność karną za uchylanie się od udostępnienia informacji „Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.” 

13 czerwca 2013 r. Parlament Europejski przyjął zmiany w dyrektywie o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego.