Artykuły

W art. 10 ust. 2 u.d.i.p. ustawodawca zagwarantował możliwość udostępnienia informacji publicznej na wniosek zainteresowanego jej pozyskaniem. Przywołany przepis kształtuje dwa tryby udostępnienia informacji publicznej na wniosek: tryb wniosku ustnego i tryb wniosku pisemnego. Pierwszy z trybów znajdzie zastosowanie w przypadku, gdy przedmiotem wniosku będzie informacja publiczna, która może być udostępniona niezwłocznie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej (z zastrzeżeniem wyłączeń, o których mowa w art. 5) przysługuje każdemu. Polski ustawodawca, na wzór wielu innych ustawodawców, przyjmuje zatem szeroki zakres podmiotowy prawa dostępu do informacji publicznej. W świetle przytoczonej regulacji podmiotem, któremu udostępnia się informację może być bowiem każdy, zarówno osoba fizyczna, prawna jak i każda jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej.

Postępowanie może dać do myślenia jak Sąd Najwyższy podchodzi do zasad jawności. Gratulujemy Fundacji ePaństwo!

W piątek 14 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewodzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nakazujący Premierowi rozpatrzyć wniosek o udostępnienie wydruków ze skrzynek mailowych pracownikow Kancelarii Premiera.

Prawo do informacji publicznej wespół z prawem do petycji to broń, która w rękach obywatela potrafi wyważyć drzwi, nawet w organach dla których niejawność działań to norma.

NSA podtrzymał  grzywnę dla PZPN, bowiem ten nie chciał przekazać skargi. Kara jednak nie działa na związek piłkarski mobilizująco i dalej tkwi w bezczynność.

Ministerstwo Edukacji Narodowej udostępniło informacje o bazie lokalowej szkół i przedszkoli

„Podwładny winien przed obliczem przełożonego mieć wygląd lichy i durnowaty, tak by swoim pojmowaniem sprawy nie peszył przełożonego.” ukaz cara Piotra I z 1708 r.

Ustawodawca w art. 11 u.d.i.p. przewidział możliwość udostępnienia informacji w drodze jej wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych oraz za pomocą urządzenia umożliwiającego zapoznanie się z informacją. Możliwość ta stanowi dodatkową, uzupełniającą ścieżkę dostępu do informacji (por. wyrok WSA, II SA/Gd 436/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA), która to ścieżka nie może być stosowana zamiennie z pozostałymi drogami udostępnienia.

W art. 11 pkt. 2 u.d.i.p. ustawodawca dopuścił możliwość udostępnienia informacji przy wykorzystaniu urządzeń umożliwiających zapoznanie się z tą informacją. W roku 2001, było to rozwiązanie nowatorskie, na ogół wyprzedzające możliwości techniczne i finansowe podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji. Nasilenie zainteresowania informacją publiczną, podyktowane m.in. wzrostem świadomości własnych praw u podmiotów uprawnionych niewątpliwie przyczyniło się do tego, że ta ścieżka dostępu, do niedawna prawie niepraktykowana, obecnie przeżywa prawdziwy rozkwit. Jest ona coraz chętniej wykorzystywaną zwłaszcza w dużych urzędach administracji publicznej.