Archiwum tagu: Ograniczenia

Ustawodawca w art. 11 u.d.i.p. przewidział możliwość udostępnienia informacji w drodze jej wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych oraz za pomocą urządzenia umożliwiającego zapoznanie się z informacją. Możliwość ta stanowi dodatkową, uzupełniającą ścieżkę dostępu do informacji (por. wyrok WSA, II SA/Gd 436/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA), która to ścieżka nie może być stosowana zamiennie z pozostałymi drogami udostępnienia.

W art. 11 pkt. 2 u.d.i.p. ustawodawca dopuścił możliwość udostępnienia informacji przy wykorzystaniu urządzeń umożliwiających zapoznanie się z tą informacją. W roku 2001, było to rozwiązanie nowatorskie, na ogół wyprzedzające możliwości techniczne i finansowe podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji. Nasilenie zainteresowania informacją publiczną, podyktowane m.in. wzrostem świadomości własnych praw u podmiotów uprawnionych niewątpliwie przyczyniło się do tego, że ta ścieżka dostępu, do niedawna prawie niepraktykowana, obecnie przeżywa prawdziwy rozkwit. Jest ona coraz chętniej wykorzystywaną zwłaszcza w dużych urzędach administracji publicznej.

Jednym z trybów dostępu do informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. jest udostępnienie informacji w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych lub przez zainstalowane (w takich miejscach) urządzenia umożliwiające zapoznanie się z informacją (art. 11 ustawy). Ustawodawca uzależnił skuteczność udostępnienia informacji w tym trybie od tego, aby udostępnienie nastąpiło w miejscu ogólnie dostępnym. Jednocześnie ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem „miejsca ogólnie dostępnego”. Sądy i organy administracji w procesie stosowania prawa niejednokrotnie zmuszone są do wskazania czy konkretne miejsce spełnia warunek ogólnej dostępności, a co za tym idzie do ustalenia zakresu pojęciowego użytego przez ustawodawcę pojęcia.

Najwyższym suwerenem w Rzeczypospolitej Polskiej jest Naród, który zgodnie z art. 4 Konstytucji sprawuje władzę zwierzchnią przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio. Formy bezpośredniego sprawowania tego nadzoru określone zostały m.in. w art. 61, 63 Konstytucji RP - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2196/11

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej gwarantuje każdemu prawo do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 ustawy). Pewne informacje tracą na znaczeniu nawet po kilku godzinach od chwili ich wytworzenia, dlatego też jest tak bardzo ważne niezwłoczne ich udostępnianie i to każdemu, nawet mieszkańcowi Australii jeżeli tylko ma taką potrzebę (np. gdy jest obywatelem Polski a mają odbyć się wybory do polskiego parlamentu).

Zasadniczym argumentem za wprowadzeniem przez rząd ograniczenia w dostępie do informacji publicznej (później słynna poprawka Rockiego) był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 89/09

W czerwcu 2012 poprosiłem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o przesłanie informacji publicznej dotyczącej treści wszystkich opinii z jakimi Prezydent zapoznał się przed podpisaniem ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (uchwalonej 11 maja 2012 r.). Poprosiłem także o podanie liczby i wymienienie tych dokumentów oraz imion, nazwisk i stopnia lub tytułu naukowego autorów tych opinii oraz kosztów poniesionych przez Kancelarię.

Kolejny raz w tej kwestii Piotr Waglowski umieszczając informację o kosztach w dostępie do informacji publicznej (http://prawo.vagla.pl/node/9827) powoduje, że warto o tym wspomnieć (a tak naprawdę nie zapominać).

Aby uzyskać informację publiczną w Wydziale Mieszkalnictwa Urzędu Miasta Krakowa o fakcie załatwienia sprawy trzeba posiadać pełnomocnictwo notarialne osoby, której postępowanie dotyczy.

W Ministerstwie Sprawiedliwości koszt zakupu dyskietki i dysku CD wynosi 3,00 zł za sztukę, a dysku DVD 6,00 zł za sztukę, a zakupione urządzenia wielofunkcyjne (kserokopiarki) i drukarki komputerowe oraz papier kserograficzny do nich generują rzeczywisty koszt kopii dokumentu lub wydruku komputerowego czarno-białego w wysokości 1,00 zł za sztukę, a kolorowego 2,00 zł za sztukę (bez kosztów robocizny i zysku).