Nagranie z kamery policjanta. Prywatny powód wniosku nie odbiera mu charakteru informacji publicznej

Wnioskodawca poprosił policję o nagranie z kamery nasobnej z interwencji, w której sam uczestniczył. Komendant odmówił zwykłym pismem: wnioskodawcy chodzi o własny interes, więc to nie jest informacja publiczna.

NSA uznał, że przy ocenie, czy coś jest informacją publiczną, liczy się wyłącznie przedmiot wniosku, a nie motywacja wnioskodawcy.

Kto i o co wnioskował, jak organ zareagował na wniosek

6 maja 2025 r. wnioskodawca zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w Opolu o nagranie z kamery nasobnej policjanta. Nagranie dotyczyło interwencji w miejscu publicznym z jego udziałem i udziałem drugiej osoby, właściciela psów. Ten zapowiadał, że pozwie tę osobę w sprawie cywilnej.

Komendant odpowiedział po dwóch dniach, pismem. Napisał, że nagranie nie jest informacją publiczną, bo wniosek dotyczy prywatnej sprawy wnioskodawcy i ma mu pomóc w ewentualnym procesie, a nie służyć kontroli nad policją. Uznał też, że takie żądanie stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Wnioskodawca złożył skargę na bezczynność.

Wyrok WSA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (I SAB/Op 40/25) uznał nagranie za informację publiczną. Wytworzył je organ władzy w ramach swojej działalności publicznej, podczas interwencji w miejscu publicznym, na podstawie przepisów o rejestrowaniu czynności policjantów. Według WSA cel, w jakim ktoś pyta, nie ma znaczenia dla oceny, czy informacja jest publiczna. Interes wnioskodawcy nie jest kryterium, które oddziela sprawę publiczną od prywatnej. Nawet jeśli organ uzna, że dochodzi do nadużycia prawa, odmawia w drodze decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p., a nie stwierdza w piśmie, że informacja nie jest publiczna.

Sąd zobowiązał komendanta do rozpatrzenia wniosku w ciągu 14 dni i stwierdził bezczynność, ale bez rażącego naruszenia prawa. Zasądził też 100 zł zwrotu kosztów.

Wyrok NSA
NSA oddalił skargę kasacyjną Komendanta Miejskiego Policji w Opolu (III OSK 311/26)

26 sierpnia 2026 r. NSA w całości podtrzymał wyrok WSA. Według sądu argumentacja komendanta opierała się na nieaktualnym orzecznictwie. Obecnie NSA jednolicie przyjmuje, że kwalifikacja wniosku jako wniosku o informację publiczną nie może zależeć od tego, kto pyta i po co. Rozstrzyga wyłącznie przedmiot żądania. Motywy wnioskodawcy można badać dopiero w postępowaniu o odmowę udostępnienia.