Mail z wnioskiem o informację publiczną: to organ ponosi ryzyko nieodebrania korespondencji

Wnioskodawca zażądał od wójta informacji o projektach unijnych gminy (2018–2023). Chodziło m.in. o łączną wartość projektów, wysokość dofinansowań, koszty wkładu własnego, kredyty i terminy spłaty, liczbę urzędników i koszty pracy, koszty firm zewnętrznych (pisanie wniosków i koordynacja), zadłużenie gminy oraz koszty utrzymania obiektów sfinansowanych z udziałem UE.

Przekaż 1,5% podatku Watchdogowi!

Wystarczy, że wpiszesz nasz numer KRS 0000181348 w swoim rozliczeniu podatkowym.

Nie doczekawszy się odpowiedzi wnioskodawca złożył skargę na bezczynność, a w odpowiedzi na nią przeczytał, że wniosek do gminy nie wpłynął (błędy komunikacji elektronicznej / możliwy błąd adresu), więc nie doszło do bezczynności.

Wyrok WSA

WSA w Krakowie (II SAB/Kr 194/24) stwierdził bezczynność wójta w rozpoznaniu wniosku z 10 czerwca 2024 r.,

Sąd uznał, że organ nie wykazał dostatecznie, iż mail nie dotarł (brak kompletnych i przekonujących dowodów; brak wydruków skrzynki, także SPAM, brak oświadczeń osób obsługujących skrzynkę; korespondencja z administratorem urywała się na etapie prośby o nagłówki maila). WSA podkreślił odformalizowanie wniosków o informację publiczną i obowiązek szczególnej staranności organu w obsłudze podanego publicznie adresu e-mail. Wójt, nie zgadzając się z wyrokiem, złożył skargę kasacyjną do NSA.

Wyrok NSA

NSA skargę kasacyjną wójta oddalił (III OSK 602/25), uznając, że WSA prawidłowo ocenił materiał i zastosował utrwalone standardy:

• istnieje praktyczne domniemanie doręczenia przy prawidłowym nadaniu na oficjalny adres e-mail organu;
• ciężar dowodu, że wniosek nie dotarł, spoczywa na organie;
• organ powinien przedstawić konkretne dowody (np. wydruki skrzynki z danego dnia, także SPAM, oświadczenie pracownika, wyniki pełnej weryfikacji u administratora).
  W tej sprawie organ tego nie zrobił (m.in. brak wydruku skrzynki i brak potwierdzenia sprawdzenia SPAM; korespondencja z administratorem była niepełna i nie wykazywała finalnych ustaleń), więc zarzut bezczynności był zasadny, a kasacja – bezzasadna.