Jedna z fundacji zwróciła się do Dyrektora Muzeum Narodowego w Lublinie z wnioskiem o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, wskazując:
- rejestr umów,
- rejestr zarządzeń,
- rejestr pełnomocnictw i upoważnień,
- rejestr skarg i wniosków,
- rejestr kontroli;
Fundacja podkreśliła we wniosku, że cel pozyskania danych nie jest komercyjny, organizacja chce je wykorzystać w czasie warsztatów z prawa do informacji.
Dyrektor muzeum wezwał Fundację do uzupełnienia braków, bez wskazania, jakie konkretnie braki dostrzeżono. W przeciwnym razie wniosek pozostanie bez rozpatrzenia. Wnioskodawca tego samego dnia wskazał, że żądanie jest jasne – chodzi o rejestry „w całym zakresie i okresie”, w jakim Muzeum je posiada. Mimo to organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, a organizacja skierowała do sądu skargę na bezczynność.
Przekaż 1,5% podatku Watchdogowi!
Wystarczy, że wpiszesz nasz numer KRS 0000181348 w swoim rozliczeniu podatkowym.
Działalnością samorządu kierują:
Wyrok WSA
WSA w Lublinie (II SAB/Lu 68/24) zobowiązał Dyrektora Muzeum do rozpatrzenia wniosku w 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku, stwierdzając jego bezczynność.
Kluczowe tezy wyroku:
-
- Wezwanie do uzupełnienia było niejasne i nieskonkretyzowane (de facto „kopiuj-wklej” przepisu) – nie dało się ustalić, jakie braki organ widzi.
- Możliwe były realne wątpliwości co do ram czasowych i relacji do wcześniejszego, podobnego wniosku, ale jeśli organ chciał to wyjaśniać, powinien wezwać precyzyjnie do doprecyzowania tego punktu i odnieść się do odpowiedzi Fundacji.
- Pozostawienie wniosku bez rozpoznania zwalnia z zarzutu bezczynności tylko wtedy, gdy jest poprzedzone prawidłowym i zasadnym wezwaniem.
Dyrektor Muzeum złożył skargę kasacyjną od wyroku.
Wyrok NSA
NSA (III OSK 2340/24) oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Muzeum, utrzymując wyrok WSA. W efekcie Muzeum musi merytorycznie rozpatrzyć wniosek o ponowne wykorzystanie.
Komentarze 0
Dodaj komentarz